Op 19 mei ging ik samen met Lindsay Vercammen naar de bioscoop om The Vow te zien. We zijn allebei grote fan van Channing Tatum (gezien in She's the Man, Step Up, Fighting en Dear John), dus zodra we hoorden dat hij een nieuwe film maakte, spraken we af om samen te gaan kijken. Rachel McAdams (gezien in Mean Girls, The Notebook, Wedding Crashers, State of Play en Sherlock Holmes) is natuurlijk ook een geweldige actrice en zelfs de commentaar in Humo was niet al te slecht, dus we hadden er zin in!
Natuurlijk is het verhaal misschien klef (ik las pas nadien dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, en ik vond net dat het allemaal nogal ongeloofwaardig was...), maar toch lees ik nog veel goede commentaren over de acteerprestaties. "Luckily the film's stars, Rachel McAdams and the often shirtless Channing Tatum, "the dimply and adorable Rachel McAdams and the decisively chiseled Channing Tatum" are attractive distractions from a plot that's been marinated into girly glop." Mij stoort het niet dat het 'echte' verhaal veranderd werd (een slechte vader meer of minder, wat maakt het uit); "gemakshalve krijgt, in tegenstelling tot de realiteit van de echte, de Paige van de film haar geheugen wel terug", De Morgen zou beter opletten tijdens de film, want Paige krijgt haar geheugen niet terug. Wel zoekt ze op het einde weer contact met Leo, wat de film een open einde bezorgt, waar ik weer niet zo van hou. Voor de rest vond ik het absoluut een leuke film!
‘It’s strange to think of our marriage being portrayed as a remarkable love story, when, for us, we just did what we said we would do - we kept our vows. Our one hope is simply that it will inspire our children, and other children, to do what they promise to do, to grow up to be men and women of their word.’
